wachten...

Succes

→ Winkelwagen bijgewerkt

Info

→ Winkelwagen bijgewerkt

Succes

E-mail verzonden!

Fout

E-mail niet verzonden!

Fout

Artikel niet meer op voorraad!

Fout

Succes

Succes

Fout

Over ons

De Wekker is een moderne en complete horecaonderneming in Reusel-De Mierden, een Brabantse gemeente van ruim twaalfduizend inwoners aan de Belgische grens, onder Eindhoven.

Een persoonlijk onthaal in een ongedwongen sfeer, zoals wij in de Kempen gewend zijn. Daar mag u op rekenen als u restaurant De Wekker bezoekt.Wij willen immers dat u zich vanaf het eerste moment bij ons thuis voelt.

Maar als gast van De Wekker mag u op meer zaken rekenen. Zo is er de kwaliteit van onze keuken. Ad Verhagen, onze chef-kok, weet smaakvolle gerechten te serveren die voortdurend verrassen. De Franse gastronomie is erin terug te vinden, maar ook Nederlandse en Vlaamse streekgerechten. En natuurlijk sluit onze menukaart aan bij het seizoen. Frisse asperges in het voorjaar, een stevig wildmenu in het najaar, om maar een voorbeeld te noemen. Wilt u eens heerlijk kreeften eten? zie onze menukaart. Wel 24 uren vooraf reserveren.

Wij bieden een uitgebreid pakket horecavoorzieningen:

  • een sfeervol restaurant met een voortreffelijke keuken
  • een zalencentrum voor feesten en partijen, maar ook voor vergaderingen en presentaties
  • een huwlijkslocatie
  • een cateringservice voor het thuisfeest
  • een gezellig terras- een informatiestand voor toeristische tochten

Het beheer van De Wekker is in handen van Jos en Evelien Verhagen-Blox. Chef-kok Ad Verhagen, die zijn opleiding genoot op de hotelvakschool Ter Duinen in het Belgische Koksijde, zwaait op een culinair creatieve manier de scepter in de keuken van het restaurant.

Geschiedenis over het ontstaan van onze naam

De Klok en De Wekker blijven bij de tijd

REUSEL - De argeloze passant valt het waarschijnlijk niet op. Maar wie wat vaker door Reusel komt, kan het bijna niet ontgaan: of je het dorp nou vanuit Arendonk of vanuit Bladel binnenkomt, beide keren tref je meteen aan de dorpsgrens een horecagelegenheid aan die in zijn naamgeving verwijst naar 'De Tijd'. De ene heet De Klok,

de andere De Wekker. Heeft de Reuselse horeca iets met de tijd, vraag je je dan af. Een gesprek met de eigenaren van De Wekker en De Klok – Jos Verhagen en Joke Van Wanrooij-Verhagen (die broer en zus blijken te zijn) – legt een familiegeschiedenis bloot die begint in een klein dorpje dat gelegen is aan het einde van een derde Reuselse uitvalsweg: Postel.


Arme sloebers
Wie vandaag de dag de abdij van Postel bezoekt, kan zich te goed doen aan een keur van lekkernijen, variërend van een boterham met Vlaamse hesp tot een heerlijk glas Postelbier of een al evenmin te versmaden stuk Postelkaas. Bezoekers trekken gul hun portemonnee om al dat lekkers tot zich te nemen. Schraalhans is hier bepaald geen keukenmeester.
Ooit was dat anders. Ooit werd de Norbertijner abdij veelvuldig bezocht door arme sloebers uit de Kempen die er niet in slaagden op hun schrale zandgronden een behoorlijke boterham bij elkaar te scharrelen. Voortdurend smachtten hun hongerige magen – en vooral die van hun kinderen – naar een extra stukje brood. Dat vonden ze bij de Postelse abdij. Vanuit hun kloostergelofte zagen de witheren, zoals de Norbertijnen meestal genoemd worden, het als hun plicht om 'de hongerigen te spijzen'. Meermalen per jaar deelden ze brood uit aan de bevolking. Nou was dat voor de witheren natuurlijk niet de zwaarste opgave: hun landerijen – we hebben het over zeg maar de vijftiende en de zestiende eeuw – strekten zich uit van Lage Mierde tot Someren. Overal hadden de kloosterlingen boerderijen die voor volle graanschuren zorgden.


De brooduitdeling vond plaats bij de kloosterpoort. Nadat de klok van het klooster langdurig geluid had om de bevolking te laten weten dat er weer iets te halen viel, dromden de arme sloebers bij de kloosterpoort samen om een stuk brood te bemachtigen. Daarbij ging het er niet altijd even zachtzinnig aan toe, zo leren ons de annalen. De godslasterlijke taal was niet van de lucht en menigmaal werd een mes getrokken. De Norbertijnen moet het allemaal met weemoed hebben aangezien. En wellicht is het de belangrijkste oorzaak dat de brooduitdelingen geleidelijk verdwenen.


Kroeg
In elk geval zien we dat op dezelfde plek waar eeuwenlang het brood werd uitgedeeld - in de poort van het klooster – rond 1860 een kroeg verschijnt. Niet uit ideële overwegingen van de kloosterlingen met als doel voortaan ook de dorstigen te gaan laven, maar op gewone commerciële basis. Het is Postelnaar Driekske Tops, getrouwd met Regina Joris, die uitbater wordt van dit kleine cafeetje. Hij noemt zijn gedoentje 'De Klok' en verwijst daarmee naar de kloosterklok die schuin boven hem hangt en die eeuwenlang de bevolking naar deze plek geroepen heeft.


Driekske en Regina krijgen drie dochters: Liza, Maria en Clementine. In 1873 verlaat Driek met zijn gezin Postel en vestigt zich in Reusel in een boerderijtje vlakbij de grensovergang Reusel-Arendonk, tegenover het toenmalige douanekantoor De Grenspost. Ook hier begint hij, in de voorkamer van de boerderij, een herberg. Die krijgt dezelfde naam als het Postelse café. De plaats was goed gekozen. De Klok wordt spoedig een drukbezochte pleisterplaats van voerlieden van en naar België. Een van de vaste bezoekers was Jaon Verhagen. Zijn oog viel op Maria, een van de drie mooie dochters uit het 'Drei Mädelhaus'.


Er komt een huwelijk van en er worden, vanaf 1897, acht kinderen geboren, van wie voor dochter Leen en jongste zoon Jan in de verdere voortgang van het verhaal een rol is weggelegd. Vader Jaon verzorgt de boerderij, moeder Maria 'doet' het café en het huishouden. Het café loopt blijkbaar zo goed dat Jaon en Maria het in het begin van de jaren dertig aandurven om van het kleine voorkamercafeetje een echte herberg te maken. De hele voorkant van de boerderij wordt vervangen door een statig café annex woonhuis. Het nieuwe café De Klok dwingt in het hele dorp respect af.


Spotnaam
Dat laatste merkt dochter Leen. Zij trouwt met Kees van Dooren met wie zij aan de andere kant van het dorp – op de weg naar Bladel – een hotel-café opent. Bescheiden van opzet: een voorkamertjescafé met daarbij een paar slaapkamertjes voor de hotelfunctie. Trots noemen zij hun nieuwe horecazaak De Linde – verwijzend naar de fraaie lindeboom die voor het pand staat.


Maar: Leen en Kees hebben buiten de waard van de Reuselse bevolking gerekend. Spottend geven de eerste klanten een andere naam aan dit café dat zich niet kan meten met De Klok van Leens vader. Kleinerend noemen ze het De Wekker. Een naam die nooit meer uit de volksmond zou verdwijnen, ondanks de sierlijke krulletters van De Linde op de ramen van de voorgevel.


De tijd verglijdt. Ook in De Klok en De Wekker. De Klok wordt in 1946 overgenomen door zoon Jan en schoondochter Riek Kaethoven. Jan maakt van het boerderijgedeelte een smederij; het vak van smid had hij tijdens de oorlog geleerd. Rika verzorgt de kroeg. Dat is geen probleem want die stiel heeft zij van huis uit meegekregen. Haar vader had in de dorpskom van Reusel café De Vrachtkar.


Een nieuwe generatie wordt geboren. Jan en Rika krijgen zes kinderen: Ad, Jan, Joke, Huub, Jos en Marinet. Het is een bijzonder muzikaal gezin. Als jong-volwassenen vormen vier van de zes kinderen een eigen band die als The Clock Boys en later als The New Clock Sound regelmatig optreedt in het eigen café. Het biljart dient als podium. Gezelligheid kent geen tijd.


Met De Wekker gaat het aanvankelijk minder goed. In de oorlog wordt het pand volledig in de as gelegd. En Lena's echtgenoot Kees komt jong te overlijden. Toch, als het pand heropgebouwd is en Lena in de persoon van Sjef Jansen een nieuwe levenspartner gevonden heeft, gaat het daarna aanzienlijk beter. De Wekker wordt een echt dorpscafé, waar ook de Reuselse kinderen vaak vertoeven omdat er een mooie speeltuin is.

Onderbroken
Maar dan, midden jaren zeventig, wordt de doorgaande familielijn van de Verhagens onderbroken. Geen van de kinderen van Jan Verhagen heeft zin De Klok over te nemen. En voor 'tante Leen' zijn er evenmin mogelijkheden haar Wekker in familieverband voort te zetten. Beide kroegen komen in 'vreemde handen'.


Maar horecabloed kruipt waar het niet gaan kan. In 1980 neemt dochter Joke samen met haar man Bert van Wanrooij café De Klok over. Ze breiden het horeca-aanbod uit met een pannenkoekenhuis. Drie jaar later besluit haar broer Jos De Wekker nieuw leven in te blazen. Hij neemt het pand over van (de nazaten van) tante Leen en bouwt de vroegere kroeg uit tot een gerenommeerd restaurant met een feestzaal. Als een soort van eerbetoon aan de Reuselse bevolking die ooit de spotnaam De Wekker bedacht, verheft hij deze geuzennaam tot de officiële naam van zijn horecaonderneming.


En zo tikt in Reusel de tijd voort. In het oosten van het dorp is het De Wekker die de tijd aangeeft, in het westen is dat De Klok. Noch voor De Klok, noch voor De Wekker is het verschijnsel 'tijd' aanleiding voor zwaarwichtige filosofische bespiegelingen. Laat de dingen maar komen zoals ze komen. En geniet van het moment. Bijvoorbeeld met een lekker glaasje of een heerlijke maaltijd.

Kortom: carpe diem - pluk de dag. Of, zoals Joost van den Vondel ooit fraai dichtte:


Laet het kostelijckst van al
U niet roeckeloos ontslippen
Dat is de tijd die snel gaet glippen
Zonder dat hij keren zal